Koncert w ramach jubileuszu 65-lecia Filharmonii Zielonogórskiej

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zielonogórskiej
Ruben Silva – dyrygent
Bronisław Krzystek – klarnet

Program: L. van Beethoven – Uwertura „Coriolan” op. 62
C.M. Weber – I Koncert klarnetowy f-moll op. 73
W.A. Mozart – Symfonia Es-dur nr 39 KV 543
 
W roku 2021 kontynuujemy obchody Roku Beethovenowskiego jeszcze o 250 dni nawiązując do przypadającej w roku ubiegłym rocznicy urodzin trzeciego wiedeńskiego klasyka. Twórczość Beethovena (1770-1827) wieńcząca epokę dominującej formy sonatowej wprowadza nas w nową estetykę muzyczną, którą już za życia kompozytora zaczyna rozwijać młoda epoka romantyzmu. Gatunek uwertury koncertowej Beethovena nawiązujący do pozamuzycznej treści zapowiada przyszłą programowość. Coriolan op. 62 napisany w 1807 roku jest muzyczną ilustracją dramatu austriackiego poety Heinricha von Colina i opowiada o losach skazanego na banicję patrycjusza rzymskiego, który pełen żądzy zemsty zamierza powrócić do Rzymu, by go podbić. Muzyczna dwutematyczność formy sonatowej podkreśla wewnętrzny konflikt bohatera - zawziętość i poczucie zranionej dumy kontrastuje z głosem sumienia i miłością do ojczyzny.
Jednym z pierwszych zwiastunów romantyzmu w muzyce był Carl Maria von Weber (1786-1826) - znakomity kompozytor niemiecki, wirtuoz fortepianu, mistrz instrumentacji orkiestrowej i „ojciec” opery romantycznej. Jego twórczość była niezwykle różnorodna, ogromne znaczenie w historii muzyki mają jego opery, zwłaszcza „Wolny strzelec”, „Oberon” i „Euryanthe”. Uwertury do tych dzieł są arcydziełami formy i błyskotliwej instrumentacji.
Koncert klarnetowy nr 1 f-moll op. 73  napisany został dla klarnecisty Heinricha Barmanna w roku 1811 (w tym samym roku Beethoven napisał V Koncert fortepianowy Es-dur). Dzieło oparte o klasyczną formę koncertu estetyką bliskie jest muzyce Mendelssohna i jego słynnemu Koncertowi skrzypcowemu,wprowadzając słuchaczy w nowy romantyzm.
Wieczór koncertowy podsumuje Symfonia Es-dur KV 543 Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756-1791) - jedna z trzech wieńczących dzieło symfonii w twórczości kompozytora. Rozbudowana forma z wyrafinowanymi rozwiązaniami formy muzycznej niejako zamyka dobę klasycyzmu, stając się wzorem do naśladowania, kontynuacji i punktem odniesienia do budowania przyszłej, nowej estetyki.
Koncert w ramach jubileuszu 65-lecia Filharmonii Zielonogórskiej
Loading...